O DERRADEIRO GIMLET

A novela negra O derradeiro gimlet, escrita polo xornalista e autor suízo-galego Diego Ameixeiras.

Esta obra consolida a Ameixeiras como unha das voces principais do xénero noir en Galicia, ofrecendo un exercicio existencialista, intimista e profundamente pesimista sobre as derrotas humanas. 

A trama segue a Amador, un policía que foi suspendido de emprego e soldo tras un incidente violento co seu inspector xefe. Cunha ruptura de parella recente e problemas co alcohol, decide retirarse temporalmente a unha aldea costeira co obxectivo de poñer orde na súa cabeza e fuxir dos seus propios impulsos nunha casa que lle presta un compañeiro da Brigada. [1]

Malia que os primeiros días transcorren con tranquilidade e rutinas saudables á beira do mar, a situación dá un xiro radical ao coñecer a Lola e Ismael, dous enigmáticos habitantes da zona. A partir dese momento, Amador é arrastrado cara a unha espiral fatalista marcada por un estraño triángulo amoroso, o crime, o desexo e a amoralidade nun medio natural ameazante e invernal

A crítica especializada e os suplementos literarios galegos acolleron O derradeiro gimlet,  como un dos cumios máis maduros e escuros dentro da celebrada traxectoria de Diego Ameixeiras. 

Os analistas destacan o libro a través de catro claves críticas principais:

A crítica valora que, a diferenza doutros títulos do xénero centrados puramente na acción ou no procedemento policial, esta novela está volcada cara a dentro. Os expertos sinalan que funciona máis como unha análise psicolóxica e existencial. A través de Amador, un personaxe que camiña pola beira do abismo emocional, o autor explora a insatisfacción, a rabia e a fraxilidade das persoas cando perden o control das súas vidas. 

Os estudosos literarios aplauden a habilidade de Ameixeiras para manexar e dignificar os códigos do xénero policiaco máis puro. A crítica salienta os aromas e homenaxes directas ao fatalismo clásico de James M. Cain e ao romanticismo escuro de Charles Williams. Aínda que o protagonista cumpre as características do policía perdedor e atormentado (problemas co alcohol, violencia e fracaso sentimental), destácase que o autor evita o cliché humanizando a súa caída de xeito honesto e realista. 

A crítica fixo especial fincapé no tratamento do espazo. A aldea costeira onde transcorre a trama e o temporal invernal non son simples decorados, senón un elemento ameazante e aplastante que altera de xeito radical a psicoloxía dos personaxes. O medio natural funciona como un espello da amoralidade e do crime que se vai tecendo entre os protagonistas.

Os analistas subliñan a concepción do mal que se expón na historia. En revistas como Nós Diario, destácase como a novela confirma  que calquera persoa pode caer nas marxes do sistema nun momento dado. Malia que os personaxes fan esforzos por manter rutinas ordenadas e facer o correcto, o peso do destino e as malas decisións acaban por arrastralos cara á derrota.

Diego Ameixeiras Novelle (nado en Lausana, Suíza, 1976) é un dos xornalistas, guionistas e escritores máis recoñecidos e renovadores da novela negra contemporánea en Galicia. Aínda que naceu en terras helvéticas, criouse e creceu en Ourense, cidade que serve de inspiración e que rebautizou en moitas das súas ficcións baixo o nome de Oregón.

Licenciado en Ciencias da Información, os seus inicios profesionais estiveron estreitamente vencellados aos medios de comunicación. Traballou como redactor no Diario de Pontevedra, foi colaborador de El Mundo-Galicia e formou parte do histórico equipo de Bravú.Net. 

Posteriormente, orientou os seus pasos cara ao ámbito audiovisual, traballando activamente como guionista de televisión e cine. Entre as súas achegas destacan os guións para recoñecidas series da Televisión de Galicia (TVG)  e longametraxes galegas de éxito como 18 comidas (2010), pola que gañou o Premio Mestre Mateo.

Na actualidade, compaxina a literatura coa publicación de columnas de opinión e artigos en medios como o suplemento Fugas de La Voz de Galicia e o xornal El Salto.

Ameixeiras iniciou o seu camiño na narrativa no ano 2004 con Baixo mínimos,novela publicada pola Editorial Xerais onde presentou en sociedade ao seu personaxe  Horacio Dopico, un detective sagaz que protagonizaría varias parodias do xénero hard-boiled. 

Pouco a pouco, o seu estilo evolucionou cara a un realismo cru, intimista e social, mergullándose en ambientes marxinais para analizar as complexidades da derrota humana e a amoralidade. É tamén un profundo coñecedor e divulgador do xénero policiaco, encargándose de traducir ao galego a grandes referentes como Dashiell Hammett e Raymond Chandler.

A súa obra narrativa inclúe títulos fundamentais como:

A calidade e constancia da súa produción literaria e xornalística foron amplamente premiadas polas institucións culturais: