DOCE ARROLOS

• O punto de partida: Myriam e Paul forman unha parella parisiense modesta e con dous fillos pequenos. Cando Myriam decide retomar a súa carreira como avogada, comezan a buscar unha neneira e contratan a Louise, unha muller de mediana idade que parece a candidata perfecta: devota, impecable e case "máxica" na súa forma de coidar do fogar. [1]
• A construción do crime: O libro sitúase a medio camiño entre a fábula tráxica e o thriller psicolóxico. Dende as primeiras liñas, a autora anticipa o sórdido e arrepiante final (o asasinato dos nenos a mans da coidadora). O verdadeiro interese do relato reside en viaxar cara atrás para desgranar con frialdade e precisión o proceso psicolóxico que desata a loucura de Louise. 

• Os prexuízos e a loita de clases: Mostra a sutil humillación, a invisibilidade e a alienación moral que sofre a neneira, quen vive inmersa nunha pobreza asfixiante mentres habita o espazo íntimo dunha parella burguesa. 
• A maternidade e a culpa: Afonda nas contradicións da crianza moderna, a perda de intimidade e os mecanismos de dependencia e control emocional que se xeran dentro dun fogar.

 Myriam Charfa e Paul Massé forman unha típica parella parisiense con dous fillos pequenos. Cando Myriam, farta do encerro ao que a condena ser nai, acorda retomar a avogacía, ambos emprenden unha estrita rolda de selección para atopar a neneira que precisan. A elixida é Louise, unha muller duns cincuenta anos que semella a candidata ideal. De feito, a parella deseguida se convence de que atoparon unha fada, e Louise non tarda en converterse nunha presenza imprescindible para que eles poidan cumprir os seus soños profesionais. Mais a neneira arrastra un duro pasado que disfraza baixo a máscara da perfección; illada, desprezada, incomprendida, arrodeada dunha pobreza para a que non existe saída, cunha vida insignificante que non parece importarlle a ninguén, os seus delirios condúcena a cometer un acto atroz.

Cun estilo incisivo, frío e conciso, a historia anticipa o sórdido desenlace, de maneira que queda claro que o interese reside en reconstruír o proceso que desencadea a loucura. O relato afonda na concepción da maternidade e a crianza, nos sutís mecanismos do dominio e a humillación, nos prexuízos, na alienación moral e na intimidade.

Leïla Slimani mereceu con esta novela, a segunda na súa traxectoria, o Premio Goncourt 2016, cunha historia a medio camiño entre a fábula tráxica e o thriller psicolóxico, inspirada nun caso real e que destila un suspense hipnótico.

AUTORA
Leïla Slimani naceu en Rabat en 1981. De pai marroquí e nai franco-alxerina, medrou nun ambiente francófono e acomodado, con doado acceso á cultura e á educación. Tras estudar no liceo francés da súa cidade natal, instalouse en París en 1999, onde se formou en Ciencias Políticas e, con posterioridade, en Comercio, para logo se especializar en medios de comunicación.

Comezou a súa carreira na revista Jeune Afrique, centrada en asuntos relativos ao Magreb, mais en 2012 abandonou o xornalismo como medio de vida para se consagrar á escrita literaria. A súa primeira novela Dans le jardin de l’ogre (2014) tivo unha boa acollida entre a crítica, mais foi Doce arrolo (2016) a obra que a consolidou como autora de referencia a nivel internacional.

De 2017 é o seu ensaio Sexe et Mensonges: La Vie sexuelle au Maroc. En 2020 arranca a publicación dunha triloxía con Le Pays des autres, integrada tamén polos volumes intitulados Regardez-nous danser (2022) e J’emporterai le feu (2025), onde novela a súa historia familiar e reflexiona acerca do Marrocos contemporáneo. Nas súas obras, Slimani explora con grande habelencia temas tales como a maternidade, a sexualidade ou as tensións culturais entre Europa e o mundo árabe.

En 2017 entrou a formar parte do Consello Permanente da Francofonía en representación do presidente francés. De entre os artigos de opinión publicados en datas recentes pola autora, destaca a súa denuncia reiterada do xenocidio perpetrado por Israel en Gaza ou da penalización da homosexualidade no seu país de orixe, Marrocos.