A MULLER DE FERRO

• Realismo sen idealizacións: O autor foxe por completo de calquera tentación nostálxica ou bucólica da aldea. Pola contra, amosa o campo galego con toda a súa dureza histórica. 
• A denuncia das eivas sociais: As tramas poñen o foco sobre os prexuízos, a violencia soterrada, a miseria económica, o atraso e o illamento que sufrían as clases labregas da posguerra. 
• Perspectiva existencial e universal: Aínda que as historias nacen na microxeografía dunha parroquia galega, as problemáticas humanas que aborda —o medo, a soidade, a loita pola supervivencia ou a incomprensión— adquiren unha dimensión universal.
• Chamada á solidariedade: Fronte ao determinismo cego e as traxedias cotiás dos seus personaxes, o conxunto do libro funciona como un clamor en prol da conciencia colectiva e a interaxuda. 

A muller de ferro, obra publicada en 1969,conforma un conxunto de relatos que teñen como escenario e protagonista o mundo rural galego, aínda que observado lonxe de calquera idealización ou tentación nostálxica, e presentado con perspectiva crítica e de superación de atrasos e eivas históricas.

A violencia, os prexuízos e a miseria están presentes nun mundo para o que Neira Vilas reclama conciencia colectiva e solidariedade a través dun estilo narrativo marcado polo seu poder expresivo e a súa eficacia comunicativa, e onde a problemática do campo remata por derivar en temas máis universais tratados desde una perspectiva existencialista.

CRÍTICA LITERARIA
A crítica especializada valora A muller de ferro (1969) como un dos libros de relatos máis contundentes e maduros de Xosé Neira Vilas, subliñando a súa continuidade e perfeccionamento da liña de realismo social iniciada con Xente no rodicio.

• Superación do idilio e ruptura co costumismo: A crítica eloxia por riba de todo como Neira Vilas observa a aldea á marxe de calquera idealización pastoril ou tentación nostálxica. O mundo rural galego desvélase dende unha rigorosa perspectiva crítica encargada de denunciar os atrasos, as eivas históricas e o illamento profundo da época. 
• Unha radiografía existencialista e universal: Os analistas destacan que, aínda que as historias nacen da microxeografía da Galicia profunda, as problemáticas do campo acaban derivando cara a temas moito máis universais. A violencia, os prexuízos sociais e a miseria económica abórdanse dende un prisma existencialista, convertendo a dor dos labregos nun reflexo da propia condición humana ante o sufrimento.
• Eficacia comunicativa e poder expresivo: No plano puramente formal, os críticos gaban o estilo narrativo do autor. Caracterízase por unha férrea economía verbal e un gran poder expresivo, fuxindo de barroquismos ou adornos innecesarios para que a mensaxe impacte de xeito directo, limpo e transparente na conciencia de quen le. 
• Chamada á solidariedade e conciencia colectiva: A crítica apunta que o libro non se limita a retratar a traxedia dende o conformismo. Cada un dos relatos funciona, en última instancia, como unha firme reclamación de conciencia colectiva e interaxuda para rachar cos determinismos sociais que asolagaban as clases máis humildes.
  
  
  O AUTOR
  Xosé Neira Vilas (1928–2015) foi un dos escritores máis queridos, lidos e fundamentais da literatura galega do século XX [gl.wikipedia.org]. Membro da Real Academia Galega, a súa vida estivo marcada pola emigración, o amor á súa terra e o compromiso inquebrantable coa lingua galega .
  Esta é a cronoloxía esencial da súa vida e legado:
  
  
  1. Infancia na aldea (1928–1949)
  • Orixe rural: Naceu o 2 de novembro de 1928 en Gres (Vila de Cruces, Pontevedra) no seo duna familia campesiña.
  • Primeiros anos: Esa infancia de posguerra traballando no campo e a súa vida na aldea foron a semente directa que máis tarde deu forma ao personaxe de Balbino .
  
  
  2. A etapa arxentina e o nacemento de Balbino (1949–1961)
  • Emigración a Buenos Aires: Con 21 anos emigrou á Arxentina [gl.wikipedia.org]. Alí tivo diversos oficios mentres estudaba xornalismo e comercio de xeito autodidacta .
  • Activismo cultural: Fundou as Mocidades Galeguistas, creou a editorial Follas Novas e casou coa escritora cubana Anisia Miranda .
  • O fito literario: En 1961 publicou en Buenos Aires a súa obra mestra, Memorias dun neno galego, revolucionando as letras galegas para sempre .
  
  
  3. O exilio en Cuba (1961–1992)
  • Traslado á Habana: Atraídos pola Revolución Cubana, o matrimonio mudouse á illa [gl.wikipedia.org].
  • Xornalismo e cultura: Alí Neira Vilas traballou na administración, exerceu o xornalismo e fundou a Sección Galega do Instituto de Literatura e Lingüística de Cuba, rescatando a historia da nosa pegada migratoria na illa.
  
  
  4. O regreso definitivo a Galicia (1992–2015)
  • Volta á casa: Tras 43 anos na diáspora, regresou a Galicia para instalarse de novo na súa aldea natal de Gres.
  • Fundación Neira Vilas: Creou na súa propia casa natal unha fundación cultural que hoxe en día segue a custodiar o seu legado e a dinamizar a cultura no rural.
  • Pasamento: Faleceu en Gres o 27 de novembro de 2015, aos 87 dous anos de idade, deixando tras de si unha inmensa produción literaria que inclúe narrativa, poesía, ensaio e literatura infantil.

____

Editorial: Galaxia 2022
Idioma: Galego
Páxinas: 152
NARRATIVA
RELATOS
MUNDO RURAL
LETRAS GALEGAS 2027