Adolphe é a tradución ao galego da soada novela psicolóxica e de corte autobiográfico do autor e político de orixe suíza Benjamin Constant, publicada orixinalmente en 1816. Esta edición en lingua galega foi traducida por Xosé Manuel Beiras Torrado e publicada por Edicións Laiovento en outubro de 2020.
- Importancia histórica: A novela sitúase nos albores da novela romántica en Francia, a medio camiño entre o espírito de Chateaubriand ou Madame de Staël e as grandes novelas do século XIX como O vermello e o negro (1830) de Stendhal. Introduce un estilo de escritura moi afastado do corte clásico tradicional.
- Argumento: É un relato curto e intenso centrado no personaxe de Adolphe, un mozo indolente e ambicioso que inicia un romance cunha muller maior ca el, Ellénore. O texto afonda na psicoloxía do amor, os dilemas morais, o aburrimento, o peso das convencións sociais e o sufrimento que provoca a decadencia da paixón amorosa.
- O labor de Beiras: Beiras, quen posuía unha sólida formación humanística e literaria obtida durante as súas estadías en París na Sorbona nos anos 50, ofrece unha tradución moi coidada. Esta novela formou parte do seu empeño crecente nos últimos anos de vida por enriquecer as letras galegas traducindo a grandes autores franceses.
Estamos ante unha proposta para a literatura galega da tradución dun texto relativamente curto e, en gran parte, inxustamente esquecido da literatura francesa.
Pero que se sitúa nos albores da novela romántica, (lembremos Atala [1801] e René [1802] de Chateaubriand, ou Corinne [1808] de Mme de Staël) coa que comezaría a saga da grande novela moderna francesa do XIX. Trátase de Adolphe (1816) de Benjamin Constant. Sitúase pouco despois das obras mencionadas e so quince anos antes que do primeiro gran relato deste século Le Rouge et le Noir (1830), e dalgunha maneira contribúe a explicar e a poñer a andar unha nova escritura moi diferente da escritura de corte clásico. O interese desta noveliña esta precisamente neste carácter teórico, preparatorio, precursor e renovador dos presupostos narrativos, na medida en que desbota as regras do clasicismo, aínda en certo modo vixentes no século XVIII (no caso de Voltaire, por exemplo), para dar lugar a unha narrativa mais preocupada polos problemas resultantes dos hábitos sociais e polo seu peso decisivo na conduta e na psicoloxía do individuo. Parécenos moi útil que a literatura galega, que xa traduciu obras de Stendhal, Balzac e Flaubert conte tamén agora con esta aportación. Antón Figueroa Lorenzana
____
Editorial: Laiovento 2020
Idioma: Galego