LAS FORTALEZAS DE LA MITRA COMPOSTELANA Y LOS IRMANDIÑOS
€15,65
ISBN 9788485728398
Las fortalezas de la Mitra compostelana y los "Irmandiños": pleito Tabera-Fonseca é unha obra monumental de investigación histórica escrita polo historiador e paleógrafo Ángel Rodríguez González (1920-2005). Foi publicada en dous volumes no ano 1467-1469[1467-1469] 1984 pola Fundación Pedro Barrié de la Maza dentro da súa prestixiosa colección Galicia histórica.
Este libro está considerado polos expertos como unha fonte documental indispensable e de valor incalculable para comprender a Galicia do século XV, a Gran Guerra Irmandiña e as loitas de poder feudais.
O eixe central e o contido do libro estrutúrase arredor de:
- O Pleito Tabera-Fonseca: O libro baséase na transcrición e análise dun proceso xudicial histórico de proporciones xigantescas que tivo lugar no século XVI. O arcebispo de Santiago, Alonso de Fonseca, foi demandado polo seu sucesor, o cardeal Juan Pardo de Tavera, quen lle esixía unha inmensa compensación económica polos graves danos e a destrución que sufriran os castelos e fortalezas pertencentes á Mitra (o arcebispado) compostelá durante os conflitos do século anterior.
- A testemuña directa do pobo: Para dilucidar quen destruíra cada torre ou pazo, o tribunal tomou declaración a preto de douscentos testemuñas. O libro recolle estas declaracións de xente maior que vivira en primeira persoa a revolta irmandiña (entre 1467 e 1469) ou que oíra os relatos directos dos seus pais. Estas voces describen o clima de terror, os abusos señoriais, o fame e as epidemias da época.
- Inventario de castelos derrocados: O documento funciona como un exhaustivo inventario arqueolóxico e histórico. Grazas ás declaracións, descríbese polo miúdo como eran, onde estaban e de que xeito foron asaltados e «derrocados» polos irmandiños ducias de castelos medievais galegos, moitos dos cales desapareceron para sempre ou tiveron que ser reconstruídos radicalement despois da contenda.
- O movemento irmandiño en detalle: A través do preito desvélase a organización interna da Irmandade, demostrando que non foi un levantamento caótico de campesiños, senón unha revolta organizada onde participaron tamén burgueses, cregos e a baixa nobreza (fildalgos) para acabar cos atropelos dos grandes señores feudais.
En resumo, a obra de Ángel Rodríguez González non é unha simple narración histórica, senón o baleirado do arquivo xudicial que permite escoitar, cinco séculos despois, as voces reais dos galegos que participaron nunha das maiores revoltas sociais da Europa medieval.
Recoge las declaraciones de cerca de doscientos testigos que presenciaron, oyeron de sus parientes o tomaron parte en el conflicto. Aparte de ello y del clima histórico que presenta de las luchas nobiliarias, el libro comprende también una descripción de las numerosas fortalezas gallegas que fueron derrocadas durante esas luchas. Es fuente indispensable para la comprensión de la historia gallega del siglo XV.
O AUTOR
Ángel Rodríguez González (Ceuta, 1920 – Santiago de Compostela, 2005) foi un dos historiadores medievalistas, arquiveiros e paleógrafos máis relevantes da Galicia contemporánea. Dedicou gran parte da súa vida profesional a rescatar, transcribir e interpretar os documentos históricos máis valiosos do pasado medieval galego. [1]
A súa traxectoria profesional e vital divídese nos seguintes fitos:
Formación e docencia universitaria
Aínda que naceu en Ceuta, vinculouse desde moi novo a Galicia. Licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela (USC) e doutorouse en 1956 na Universidade Central de Madrid cun estudo clave sobre a colexiata de Santa María de Iria.
Durante décadas, exerceu como profesor numerario de Historia Medieval na Facultade de Xeografía e Historia da USC, onde formou e influenciou a numerosas promocións de historiadores grazas ao seu talante cordial e o seu rigor metodolóxico.
Custodio da memoria compostelá
Ángel Rodríguez González tivo un papel esencial na xestión de arquivos e na vida cultural da capital galega:
- Arquiveiro Municipal: Exerceu como arquiveiro do Concello de Santiago. Foi o principal impulsor dunha gran reforma interna que modernizou a conservación e facilitou o acceso público aos documentos históricos municipais.
- Cronista Oficial: O seu fondo coñecemento sobre o devir de Compostela valeulle o nomeamento como Cronista Oficial da Cidade.
- Recoñecementos: En 1998 outorgóuselle a Medalla de Ouro ao Mérito Cultural de Santiago. Ademais, foi académico correspondente da Real Academia de la Historia desde 1995.
Investigacións e o labor paleográfico
A súa verdadeira paixón foi a paleografía: a lectura e transcrición de manuscritos antigos. Sostía que o baleirado minucioso de arquivos era un traballo complexo e pouco recoñecido, pero imprescindible para construír a historia sen mitos.
Exerceu como presidente da Sección de Historia do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento, institución á que anos despois do seu pasamento foi doada a súa biblioteca persoal por parte da súa viúva, Magdalena Rey Simonelli.
Ademais da súa obra cume sobre o Pleito Tabera-Fonseca e os Irmandiños (1984), publicou outros estudos esenciais como La Inquisición en Galicia (1964), La ciudad de Santiago en 1542, a edición de O Tumbo Vermello de don Lope de Mendoza (1995) ou o Libro do Concello de Santiago (1416-1422). Tamén tivo unha implicación moi activa na recuperación histórica das rutas do Camiño de Santiago.
____
Editorial: FUNDACIÓN BARRIE 1984
Idioma: Castellano
Páxinas: 596
SANTIAGO
HISTORIA
IRMANDIÑOS