UNIVERSO CANTIGAS 02. AMIGO
Precio original
€38,00
Precio actual
€36,10
ISBN 9788497499101
Segundo volume da serie Universo Cantigas, que recolle a edición das 501 cantigas de amigo galego-portuguesas transmitidas polos cancioneiros medievais.
O texto (crítico) de cada cantiga vai acompañado dunha paráfrase en galego actual, para alén da indicación das fontes manuscritas, das edicións anteriores existentes e dun QR que liga cada poema á edición completa en Universo Cantigas.
O texto (crítico) de cada cantiga vai acompañado dunha paráfrase en galego actual, para alén da indicación das fontes manuscritas, das edicións anteriores existentes e dun QR que liga cada poema á edición completa en Universo Cantigas.
As cantigas de amigo
As temáticas xerais das cantigas de amigo céntranse no amor (correspondido, mais non sempre), nos obstáculos a ese amor (a separación, a prohibición), nos múltiplos sentimentos derivados dunha cita amorosa acordada, xa gozada ou frustrada: a ledicia e expectativa orixinadas pola próxima vinda do namorado; a dúbida, o temor ou a ira ante a súa demora ou incomparecencia; a ledicia do encontro; os ciúmes; a infidelidade temida; o medo á ruptura; mais tamén o desexo erótico e a consciencia feminina da propia sensualidade.
A crítica adoita distinguir dúas modalidades de cantigas de amigo. Por un lado, as de estilo cortés, protagonizadas por unha muller que sofre coita de amor, constitúen o “reverso do espello das cantigas de amor” (Tavani 1986: 139) por trataren temáticas e utilizaren estilemas propios daquel xénero. Por outra banda, as cantigas de amigo de estilo popularizante serían mostra dunha poesía áulica pretrobadoresca, e caracterízanse polo emprego de estruturas estróficas con paralelismo literal, vinculado ao procedemento do leixa-pren para encadear os motivos e as estrofas, así como pola reelaboración culta dalgúns tópicos extraídos da tradición oral popular.
Nalgunhas destas cantigas rexístrase o uso dun simbolismo de hermenéutica complexa baseado sobre todo en certos elementos da natureza (a fonte, o cervo etc.), cuxa connotación simbólica asociada á potencia fecundadora e xeradora de vida se remonta a tempos prehistóricos da humanidade. Terían que pasar séculos para que a Igrexa conseguise erradicar esta vivencia panteísta e pagá da natureza, moi viva na cultura popular medieval. Na maior parte dos casos conseguiu apenas cristianizar os ritos e os lugares dos cultos pagáns. Isto reflíctese nunha modalidade específica de cantigas de amigo, as chamadas cantigas de romaría ou cantigas de santuario, en que a peregrinación non é máis que unha escusa para unha cita amorosa e que probabelmente tivesen unha función propagandística dos propios santuarios citados expresamente nos textos. Clara mostra disto son algunhas cantigas dos xograres da ría de Vigo: a coñecida cantiga Sedia-m’eu na ermida de San Simion de Meendinho, as cantigas Eno sagrado, en Vigo e Mia irmana fremosa, treides comigo de Martin Codax, ou as cantigas de Joan de Cangas onde se identifica explicitamente o santuario como o lugar idóneo para que os dous namorados poidan aver lezer.
As temáticas xerais das cantigas de amigo céntranse no amor (correspondido, mais non sempre), nos obstáculos a ese amor (a separación, a prohibición), nos múltiplos sentimentos derivados dunha cita amorosa acordada, xa gozada ou frustrada: a ledicia e expectativa orixinadas pola próxima vinda do namorado; a dúbida, o temor ou a ira ante a súa demora ou incomparecencia; a ledicia do encontro; os ciúmes; a infidelidade temida; o medo á ruptura; mais tamén o desexo erótico e a consciencia feminina da propia sensualidade.
A crítica adoita distinguir dúas modalidades de cantigas de amigo. Por un lado, as de estilo cortés, protagonizadas por unha muller que sofre coita de amor, constitúen o “reverso do espello das cantigas de amor” (Tavani 1986: 139) por trataren temáticas e utilizaren estilemas propios daquel xénero. Por outra banda, as cantigas de amigo de estilo popularizante serían mostra dunha poesía áulica pretrobadoresca, e caracterízanse polo emprego de estruturas estróficas con paralelismo literal, vinculado ao procedemento do leixa-pren para encadear os motivos e as estrofas, así como pola reelaboración culta dalgúns tópicos extraídos da tradición oral popular.
Nalgunhas destas cantigas rexístrase o uso dun simbolismo de hermenéutica complexa baseado sobre todo en certos elementos da natureza (a fonte, o cervo etc.), cuxa connotación simbólica asociada á potencia fecundadora e xeradora de vida se remonta a tempos prehistóricos da humanidade. Terían que pasar séculos para que a Igrexa conseguise erradicar esta vivencia panteísta e pagá da natureza, moi viva na cultura popular medieval. Na maior parte dos casos conseguiu apenas cristianizar os ritos e os lugares dos cultos pagáns. Isto reflíctese nunha modalidade específica de cantigas de amigo, as chamadas cantigas de romaría ou cantigas de santuario, en que a peregrinación non é máis que unha escusa para unha cita amorosa e que probabelmente tivesen unha función propagandística dos propios santuarios citados expresamente nos textos. Clara mostra disto son algunhas cantigas dos xograres da ría de Vigo: a coñecida cantiga Sedia-m’eu na ermida de San Simion de Meendinho, as cantigas Eno sagrado, en Vigo e Mia irmana fremosa, treides comigo de Martin Codax, ou as cantigas de Joan de Cangas onde se identifica explicitamente o santuario como o lugar idóneo para que os dous namorados poidan aver lezer.
A poesía profana. Xéneros
As cantigas de amor.
As cantigas de amigo.
As cantigas de escarnio e maldizer.
As cantigas de amor.
As cantigas de amigo.
As cantigas de escarnio e maldizer.
_____
Editorial: UN. da Coruña 03- 2026
Idioma: Galego
Páxinas: 570
CANTIGAS MEDIEVAIS
MÚSICA
MÚSICA POPULAR
POESÍA
CANTIGAS DE AMIGO
GALEGO-PORTUGUESAS