- A chegada: Ari, a protagonista, chega á vila atraída por unha estraña pulsión e un magnetismo familiar que non sabe ben como explicar. Alí comeza a traballar encárgandose do museo do encaixe e exercendo como guía turística.
- Unha vila de mulleres solitarias: Axiña descobre que a localidade está sostida en silencio por tres xeracións de mulleres —palilleiras, pero tamén redeiras, mariscadoras e operarias da industria conserveira— mentres os homes, cualificados de "anfibios", permanecen ausentes e son os donos do diñeiro e das decisións.
- A rebelión e o mito: Fartas desta inxustiza e de soster o mundo sen ter unha voz propia, as mulleres toman unha decisión colectiva, drástica e perigosa: invocar polas arañas. Trátase de tres figuras temibles e mitolóxicas, donas do océano e do tecido, que veñen a conformar un goberno doutra orde para guiar unha rebelión feminina sen precedentes.
- O matriarcado de trinchera e a crítica ao patriarcado mariñeiro: A novela realiza unha fonda radiografía social do modelo económico da Costa da Morte. Critica a invisibilización e a falta de capacidade de decisión que históricamente sufriron as mulleres mariñeiras, cuxo traballo manual (palillar, arranxar redes) sostivo a economía local mentres a autoridade e os cartos pertencían en exclusiva aos homes ausentes.
- A sororidade como unha rede de resistencia real: O concepto do "punto de araña" funciona como unha potente metáfora social. O encaixe e os fíos convértense nun símbolo de unión colectiva. Pallares destaca que a emancipación e a xustiza poética só se poden acadar tecendo alianzas e redes de apoio mutuo (unha "rede de redes") entre amigas, veciñas e compañeiras de traballo.
- A recuperación da memoria e das voces esquecidas: Fronte ao relato oficial que a miúdo esquece a dureza do eido marítimo dende a perspectiva de xénero, a obra funciona como unha homenaxe lírica e coral. Dálles voz e entidade ás mans que entrelazan o mundo dende o anonimato e a cotidianidade das conserveiras ou do marisqueo. ]
Chamada por ese espírito do mar bravo e do vento que peta na porta de todas as casas, Ari chega a Camariñas, unha vila labiríntica que lle resulta estrañamente familiar, para encargarse do museo de encaixe e exercer como guía turística, sen saber aínda que as mulleres da localidade tomaron unha decisión que está a piques de mudalo todo.
Fartas do egoísmo dos homes anfibios e ausentes, donos das decisións e dos cartos, e de sosteren a voz de todos sen que teñan elas voz propia, as palilleiras —tamén redeiras, mariscadoras e traballadoras da conserveira— acordan acabar con esa situación dun xeito drástico e perigoso: chamando polas arañas. Tres mulleres temibles, donas do océano e do encaixe, que conforman un goberno doutra orde ao que cómpre obedecer.
Punto de araña é unha novela mariñeira e coral, batida pola escuma das ondas que petan contra as rochas e tecida coas voces de tres xeracións de mulleres que se rebelan. Unha loa ás que tecen as redes invisibles que nos sosteñen; ás mans que, en silencio, entrelazan o mundo e ás mans das amigas, rede de redes.
Como autora, deu ao prelo Sidecar (2015) e Los ritos mudos (2021). Os seus contos recolléronse nas antoloxías Ellas, las extrañas (2023), unha selección das escritoras de literatura insólita máis destacadas do panorama estatal, e Pena Negra (2022), e en revistas literarias como Casapaís, Quimera, Granta e Dorna, Expresión Poética Galega.
____
Editorial: Galaxia 05-2025
Idioma: Galego
Páxinas: 154
NARRATIVA
COSTA DA MORTE