- Catorce relatos breves. O volume reúne catorce historias independentes: "Percival", "A cancela", "Os ollos de Kelma", "O asesino", "Nhadron", "Lorelai", "O verdugo", "Grieih", "O crime do chalet vermello", "Mantis religiosa", "O templo", "Philoctetes", "Triafo e o vento" e "O dique de area", segundo detalla Wikipedia en galego.
- Mestura de mundos. Os relatos abalan entre o fantástico, o mítico e o cotián, combinando referencias á materia de Bretaña (como o cabaleiro Percival), mitoloxía clásica (Filoctetes), fábulas protagonizadas por insectos (Grieih, Mantis religiosa) e intrigas policiais ou psicolóxicas.
- Ruptura co ruralismo tradicional. Escrito cando o autor tiña apenas vinte anos, o libro marca o inicio da Nova Narrativa Galega, afastándose do costumismo para introducir atmosferas inquietantes, de misterio e de violencia latente.
- Suxestión e vangarda. Ferrín une elementos da tradición popular galega coas técnicas das vangardas europeas e o realismo máxico, creando relatos breves de gran forza visual nos que o lector debe completar o sentido oculto tras o misterio.
CRÍTICA ESPECIALIZADA
Eloxios históricos. Na súa saída sorprendeu profundamente a crítica da época; Álvaro Cunqueiro salientou que Ferrín escribía «con trazo moi seguro, vivo, obrigando o lector a ver os personaxes, a situación e o clima de misterio dunha única ollada», tal como recolle a sinopse editorial en Hablamos de Libros.
En 1958, X. L. Méndez Ferrín sorprendía o mundo literario co seu primeiro libro de narrativa. Así o recibía o crítico M. Rabanal:«Logo de ler dun tirón, literalmente coa boca aberta, co pracer e a emoción gobernándome os pulsos, as enfeitizantes historias dun rapaz como Xosé Luís, sinto que se me inhiben as miñas pobres dotes críticas e que non acerto a proferir outra cousa que tatexantes eloxios.» E é que Méndez Ferrín escribía, a dicir de Cunqueiro, «con trazo moi seguro, vivo, obrigando o lector a ver os personaxes, a situación e o clima de misterio dunha única ollada». Mesturando con axilidade elementos aproveitados da tradición popular con elementos de vangarda, combinando mitos artúricos con outros de extracción grega, fundindo a realidade crúa e violenta con simbolismos, alegorías e fantasía, tal e como sinalou Bernardino Graña, o lector ou lectora non é quen de saber se habita nun mundo de insectos que se devoran ou de seres humanos extremadamente crueis. Saudado con entusiasmo, no seu día, por Otero Pedrayo, este libro, en palabras de Bernardino Graña, é inicial pero definitivo porque, con el, Ferrín comezou a ser narrador, a converterse nun novo mestre. E iso é posible porque, como apunta Xabier Cordal, «lemos a Méndez Ferrín co mesmo pracer desacougante que nos leva a reincidir en David Lynch ou Edgar Allan Poe».
____
Editorial: Xerais 2013
Idioma: Galego
Páxinas: 104
NARRATIVA
RELATOS
NOVA NARRATIVA GALEGA