ANNA KARÉNINA

• Tradución directa: A versión foi realizada directamente desde a lingua rusa por Miguel Piñol Gómez, achegando por primeira vez en galego este monumental clásico de máis de mil páxinas.
• Editorial e data: Publicada por Rinoceronte Editora no mes de novembro de 2026 dentro da súa colección de grandes clásicos. 
• O inicio célebre: A novela ábrese cunha das frases máis famosas da historia da literatura, traducida aquí como: «Todas as familias felices se parecen unhas ás outras, pero cada familia desgraciada éo ao seu xeito.»

• Dúas historias entrelazadas:Ambientada entre Moscova e San Petersburgo na Rusia aristocrática do século XIX, a obra contrapón dúas liñas narrativas que dialogan entre si. 
• A traxedia de Anna: Relata a historia de Anna Karénina, unha muller da alta sociedade casada cun alto funcionario que abandona as convencións sociais pola súa paixón irrefreable polo oficial Aleksei Vronski, enfrontándose ao illamento, á culpa e á hipocrisía do seu contorno. 
• A busca de Liovin: En paralelo, segue a Konstantín Liovin, un fidalgo rural (alter ego do propio Tolstói) que procura o sentido da existencia, a verdade moral e a felicidade auténtica a través do traballo no campo, o amor familiar e a espiritualidade. 

• A dobre moral social: Tolstói denuncia con dureza como a aristocracia rusa xulga e condena implacablemente a muller polo adulterio mentres tolera condutas semellantes nos homes.
• Tradición fronte a modernidade: A obra reflicte as tensións políticas, relixiosas e económicas dunha Rusia en plena transformación social, contrastando a superficialidade urbana coa vida rural.
• Fondura psicolóxica: O autor analiza con mestestría os dilemas íntimos, os celos, a paixón e a fraxilidade humana, convertendo os seus personaxes en retratos vivos e complexos.

«Todas as familias felices se parecen unhas ás outras, pero cada familia desgraciada éo ao seu xeito.» Con estas palabras inesquecibles abre Anna Karénina, un monumental fresco sobre o amor, a culpa e os límites da liberdade na Rusia aristocrática do século XIX, e unha das grandes obras mestras da literatura universal.

Ambientada entre Moscova e San Petersburgo, a novela enlaza dúas historias que se complementan e dialogan entre si. Dun lado, a de Anna Karénina, unha muller atrapada entre as convencións sociais e a paixón irrefreable que sente polo oficial Aleksei Vronski. Doutro, a de Konstantín Liovin, un fidalgo rural que procura darlle sentido á súa vida por medio do traballo, o amor e a reflexión sobre os grandes interrogantes da existencia.

CRÍTICA ESPECIALIZADA

• Fiódor Dostoievski: Declarou tras a súa publicación en 1877 que a novela era unha «obra de arte perfecta», afirmando que nada na literatura europea da súa época se lle podía comparar.
• William Faulkner: Ao ser preguntado polas tres mellores novelas da historia da literatura, respondeu sen dubidalo: «Anna Karénina, Anna Karénina e Anna Karénina».
• Vladimir Nabokov: Elogiou a mestestría estrutural de Tolstói, destacando que a novela posúe o ritmo perfecto da vida real e definíndoa como «unha obra suprema da arte literaria».
• Virginia Woolf: Subliñou a capacidade única do autor para capturar a vida interior e as emocións máis sutís dos personaxes sen perder nunca a naturalidade.
• Enquisas contemporáneas: En diversas votacións internacionais realizadas entre escritores e críticos (como a de Time ou The Guardian), Anna Karénina foi elixida repetidamente como a mellor novela de todos os tempos.

• Inspiración real (1872): A semente da novela xurdiu dun feito real ocorrido preto da leira de Tolstói, onde unha muller chamada Anna Pirogova se quitou a vida lanzándose baixo un tren tras ser abandonada polo seu amante.
• O comezo literario (1873): Tolstói comezou a escribila despois de ler un fragmento en prosa de Aleksandr Pushkin que comezaba directamente coa acción, o que o inspirou a escribir o seu célebre inicio sobre as familias felices e desgraciadas.
• Publicación por entregas (1875–1877): A obra publicouse inicialmente por entregas na revista mensual O Mensaxeiro Ruso (Rússki Véstnik), xerando unha enorme expectación social en toda Rusia a medida que avanzaba a trama.
• Polémica final (1877): O director da revista negouse a publicar a oitava e última parte debido á postura pacifista de Tolstói contra a intervención rusa nos Balcáns, polo que o autor tivo que editala pola súa conta.
  
  
  
  
• Primeira edición en libro (1878): Apareceu finalmente reunida en tres volumes en 1878, momento no que Tolstói xa estaba inmerso na profunda crise espiritual que transformaría o resto da súa vida.

O AUTOR

• Nacemento aristocrático: Naceu o 9 de setembro de 1828 na herdade familiar de Iásnaia Poliana, ao sur de Moscova, no seo dunha familia da vella nobreza rusa.
• Formación e mocidade inquieta: Quedou orfo moi novo, estudou linguas orientais e dereito na Universidade de Kazán sen chegar a graduarse, e levou inicialmente unha vida disipada entre festas e xogo.
• Carreira militar: En 1851 alistouse no exército ruso, servindo no Cáucaso e participando na Guerra de Crimea, experiencias que inspiraron os seus primeiros relatos e lle mostraron a crueza da guerra.

• Matrimonio con Sofia: En 1862 casou con Sofia Behrs, con quen tivo trece fillos e que desempeñou un papel fundamental copiando e editando os manuscritos das súas grandes novelas.
• As grandes obras mestras: Nesta etapa de estabilidade na súa leira de Iásnaia Poliana escribiu as súas dúas obras cume: Guerra e paz (1869), un monumental retrato das guerras napoleónicas en Rusia, e Anna Karénina (1877).
• Realismo psicolóxico: A súa narrativa destacou pola capacidade para retratar tanto os grandes movementos históricos como a psicoloxía máis íntima dos personaxes.

• Xiro existencial: A finais da década de 1870 sufriu unha profunda crise espiritual e moral que o levou a rexeitar a súa riqueza, os seus títulos nobiliarios e o luxo aristocrático.
• Anarquismo cristián e pacifismo: Desenvolveu unha doutrina baseada na lectura literal dos Evanxeos, o amor ao próximo, a vida sinxela, o traballo manual e a non violencia activa.
• Enfrontamento coa Igrexa: As súas críticas á Igrexa ortodoxa rusa e ao Estado zarista provocaron a súa excomuñón en 1901, ao tempo que o converteron nun referente moral internacional que influíu profundamente en figuras como Mahatma Gandhi e Martin Luther King Jr.