O libro de poesía Alaska, escrito pola navarra Castillo Suárez —unha das voces máis representativas e consolidadas da poesía en éuscaro contemporánea—, é un poemario de fonda carga simbólica que xira arredor do desamor, a soidade e a busca interior.
A obra conta cunha traxectoria editorial moi interesante: publicouse orixinalmente en éuscaro, editouse en versión bilingüe éuscaro-castelán por Ediciones Hiperión (con tradución de Ángel Erro), e a mediados de xullo de 2026 chegou ás librarías en lingua galega dentro da emblemática Colección Dombate de Editorial Galaxia.
O universo lírico e o contido de Alaska debúllase a través dos seguintes puntos fundamentais:
1. A Metáfora de "Alaska": O Hotel Abandonado
- O espazo físico: O título non se refire directamente ao xélido estado americano, senón a un antigo e emblemático hotel situado á beira da estrada N-1 en Altsasu (Navarra). Este gran chalé, hoxe en día en ruínas e abandonado desde hai décadas, era un lugar cheo de vida ao que a autora ía de pequena con seu pai.
- O espazo emocional: O hotel serve como metáfora perfecta para poetizar sobre o abandono, o duelo dos lugares e a transformación dos vínculos. A tese da autora é que "todos temos un Alaska no noso corazón": un lugar que nos encadea á memoria ou alguén a quen quixemos pero que hoxe xa non está.
2. O Frío e a Condición Mamífera
- Linguaxe invernal: Castillo Suárez sérvese de xeito maxistral da familia léxica do frío, a neve e o xeo para afondar na natureza das feridas emocionais.
- Corporalidade animal: A voz lírica reivindica a súa condición de mamífera e de ser vivo exposto á intemperie do desamor. O frío non é só ambiental, senón un estado interno que serve para protexer ou conxelar a dor.
3. Imaxes Evocadoras e Forza Simbólica
O estilo da poeta, caracterizado por ser limpo, directo, intenso e despoxado de artificios ruidosos, constrúese a partir de imaxes dunha potencia visual e surrealista abraiante:
- Flores que brotan da boca.
- Glaciares que nacen directamente das coxas.
- Siluros que atravesan o estómago.
Estes elementos configuran unha viaxe case de "espeleoloxía" cara ao interior dun mesmo para tratar de remendar os pedazos do corazón.
Houbo un momento en que á voz lírica destes poemas lle saíron gromos de flores pola boca; das coxas, glaciares. Mesmo tivo o estómago atravesado por siluros.
Servíndose da familia léxica do frío e evidenciando a súa condición de mamífera, a autora de Alaska toma o nome dun antigo hotel da N-I para poetizar arredor da actuación do tempo sobre os espazos e sobre as relacións humanas. E, de paso, remendar o corazón.
____
Editorial: Galaxia 07-2026
Idioma: Galego
Páxinas: 140
POESÍA