Dous mozos pérdense por unha terra allea na procura dun antigo asentamento colonial. Mentres foxen dos incendios e buscan acubillo en hoteis perdidos na selva, unha fráxil intimidade xorde entre eles, sempre ameazada pola posibilidade de que cada palabra signifique o contrario do que parece.
Esta viaxe é a porta de entrada a un mundo narrativo expansivo e único: un viaxeiro decimonónico que rexistra os albores dunha sociedade en cartas alén mar, unha parella que se le libros en alto para non mirar o que se aproxima e, como un coro subterráneo, un grupo de figuras espoliadas que esixen retornar.
A medio camiño entre a crónica íntima e a novela histórica, pero sempre ancorada no noso precario presente político, A lingua estranxeira é unha novela sobre a arte e a restitución, sobre a sombra alongada da violencia colonial, sobre a linguaxe como forma de arruinar e recompoñer mundos. Unha obra polifónica e valente, sostida mediante a alternancia de catro liñas narrativas, que mestura tradicións para erixir, nas fronteiras da literatura, o país impuro dos sen-nome
Esta viaxe é a porta de entrada a un mundo narrativo expansivo e único: un viaxeiro decimonónico que rexistra os albores dunha sociedade en cartas alén mar, unha parella que se le libros en alto para non mirar o que se aproxima e, como un coro subterráneo, un grupo de figuras espoliadas que esixen retornar.
A medio camiño entre a crónica íntima e a novela histórica, pero sempre ancorada no noso precario presente político, A lingua estranxeira é unha novela sobre a arte e a restitución, sobre a sombra alongada da violencia colonial, sobre a linguaxe como forma de arruinar e recompoñer mundos. Unha obra polifónica e valente, sostida mediante a alternancia de catro liñas narrativas, que mestura tradicións para erixir, nas fronteiras da literatura, o país impuro dos sen-nome
Hai unha pequena precisión histórica que cómpre aclarar antes de falar desta obra: o libro galardoado con eses dous prestixiosos premios é Ninguén queda, mentres que A lingua estranxeira é a agardada segunda novela do mesmo autor, o vilalbés Brais Lamela, publicada en xuño de 2026.
O autor logrou o recoñecemento masivo coa súa ópera prima, Ninguén queda (2022), que foi a que gañou o Premio da Crítica Española en lingua galega 2022 e o Premio El Ojo Crítico de Narrativa de RNE 2023. Agora, a súa nova novela consolida un dos proxectos literarios máis potentes da narrativa galega actual.
📖 De que trata A lingua estranxeira?
Esta nova novela sitúase a medio camiño entre a crónica íntima e a ficción histórica, profundamente conectada cos conflitos políticos e sociais do presente:
- A estrutura: É unha obra polifónica estruturada en catro liñas narrativas que rematan entrelazándose con moita valentía.
- O argumento: A historia arrinca cun viaxeiro do século XIX que relata por carta os albores dunha nova sociedade alén do mar. En paralelo, unha parella lense libros en voz alta para fuxir dunha ameaza inminente, mentres un coro de personaxes espoliados esixe xustiza e o retorno ao seu fogar.
- Os temas: O libro afonda na violencia colonial, na arte da restitución e na linguaxe como unha ferramenta capaz de destruír pero tamén de reconstruír mundos.
🏆 O fito de Ninguén queda (A orixe do éxito)
Para entender o impacto de A lingua estranxeira, cómpre lembrar o que supuxo a súa multipremiada predecesora:
- O Premio da Crítica (2022) situouna como a mellor obra en prosa do ano en Galicia.
- O Premio El Ojo Crítico (2023) fixo historia, ao ser das poucas veces que RNE premia na súa categoría estatal de narrativa a unha obra escrita orixinalmente nunha lingua cooficial (neste caso, o galego).
- A temática: Ninguén queda rescataba a memoria da colonización interior franquista a través da construción do encoro de Belesar e o nacemento forzado do poboado de Ernes (Negueira de Muñiz), mesturando o ensaio, a ficción e a autoficción de xeito maxistral.
____
Editorial: Galaxia 06-2026
Idioma: Galego
Páxinas: 300
FICCIÓN MODERNA