- Parodia da estudiantina. Ao xeito dunha nova Casa da Troia subvertida e desmitificadora, a trama segue as peripecias dos catro «Troianos Redivivos» (Lobariñas, Lisardo Leira Pazó, Príncipe e Alberte Comesaña), estudantes que conviven nunha pensión da rúa da Troia no remate da década de 1950, segundo recolle Popular Libros.
- Retrato coral dunha época. A novela mergúllase nun Santiago gris, opresivo e dominado polo escurantismo franquista e o cheiro a incenso, dando voz a todos os estamentos sociais: a universidade, o clero, a rancia aristocracia, a clase media ilustrada, as clases populares (leiteiras, costureiras, prostitutas) e a represión fascista, tal como detalla a sinopse de Edicións Xerais.
- Xermolo do novo nacionalismo. É unha novela de iniciación e aprendizaxe que reflicte a ruptura xeracional co galeguismo culturalista da posguerra e o nacemento dun novo pensamento nacionalista de esquerdas conectado co existencialismo europeo de Jean-Paul Sartre.
- Prosa sensorial e homenaxes. A obra destaca polo seu dominio prodixioso da linguaxe, unha prosa galopante chea de imaxes, sons e aromas, e constantes chiscadelas literarias a mestres como Dámaso Alonso, Marcel Proust ou Gonzalo Torrente Ballester, como sinalan as recensións en Lecturalia e El Salto.
- Premios. Pola súa calidade literaria recibiu o Premio de la Crítica Española (en narrativa galega, ano 2000) e o Premio Eixo Atlántico de narrativa galega e portuguesa.
Ao xeito dunha nova Casa da Troia, a coñecida novela de Pérez Lugín, No ventre do silencio recupera a historia dunha xeración de universitarios composteláns, no remate dos anos 50.
Desta intención do autor dan fé as citas coas que se inicia a novela: “Cada xeración deberá fabricar a súa cidade” (Antonio Sant´Elia) , “Permitín á cidade entrar na miña mente” (John Barnie). O núcleo da trama xira ao redor das peripecias dos catro “Troianos Redivivos” (Lobariñas, de Vilanova de Cerveira e Lisardo Leira Pazó de Ferrol, que vivián na pensión da rúa Troia 12, 3º; Príncipe de Ourense e Alberte Comesaña de Vigo, aos que se une o estudiante santiagués Luis Alvite, o Brétemas) e dos acontecementos acaecidos na Universidade Compostelana durante dous cursos académicos, que coinciden co levantamento nacionalista de Hungría en 1956. No ventre do silencio, reconstrúe a memoria dunha época dominada polo escurantismo, o cheiro a incenso e o fanatismo político. Parodia e superación do xénero da estudiantina, é tamén unha novela de iniciación, de aprendizaxe nun tempo de silencio. Alén de mostrar os distintos estamentos sociais: universidade, igrexa, rancia aristocracia, clase media ilustrada, estrato popular –leiteiras, costureiras, criados, prostitutas- ou a canalla fascista, No ventre do silencio refire a conformación dun novo pensamento nacionalista incardinado na tradición europea de J.P. Sartre, e afastado da orientación que ata daquela monopolizaba o galeguismo.No ventre do silencio é unha novela sen concesións, rebordante de imaxes, sons e aromas. A extraordinaria riqueza das descricións, a evocación da atmosfera da época, a creación lucidísima de imaxes, as homenaxes literarias do autor (Dámaso Alonso, Torrente Ballester, M. Proust), a extensa galería de personaxes, o manexo de diversas técnicas narrativas, o dominio dunha linguaxe prodixiosa, fan de No ventre do silencio un dos cumes da narrativa contemporánea. Unha novela coral que pecha o século.
____
Editorial: Xerais
Idioma: Gallego