Pel memoria (publicado en castelán como Piel memoria) é un íntimo poemario escrito en edición bilingüe galego-castelán pola xornalista e escritora carballesa Silvia Tasende. Foi publicado en marzo de 2026 por Medulia Editorial dentro da súa prestixiosa colección de poesía.
A obra preséntase como un exercicio de liberación literaria onde a autora, tras anos de traxectoria profesional na comunicación, atopa a súa propia voz poética para verbalizar as emocións e os sentidos.
Temática e fío condutor
O libro está estruturado como un poemario visceral, vertebrado pola paixón, o amor e o erotismo:
- Atmosfera musical e nocturna: Moitos dos versos están escritos baixo a influencia do jazz e a trompeta, ambientados en "noites espidas" de forte carga sensorial. [1]
- A xeografía dos corpos: Explora o desexo físico e a entrega amorosa a través de imaxes mariñas, onde os corpos famentos medran e mutan "da brisa ao ciclón e da mar picada ao maremoto".
- Amor propio e transcendencia: Aínda que a persoa amada evoca sabores intensos (como a mazá aceda ou a torta de limón), o libro deixa claro que calquera viaxe amorosa comeza e remata no propio autoconnecemento e na aceptación dun mesmo.
- A pel como arquivo: Funciona como unha alegoría que defende que a pel posúe a súa propia memoria afectiva e que o ser humano é, por riba de todo, transcendente a través do que sente.
Sobre a autora
Silvia Tasende Cotelo (Carballo, A Coruña) é xornalista licenciada pola Universidade Complutense de Madrid. Traballou en prensa e radio, ademais de xestionar a comunicación en sectores como a arte, o cine e a moda. Actualmente compaxina a escrita co seu labor como profesora de Ensino Secundario de Lingua Castelá e Literatura. Con Medulia Editorial ten publicado tamén o título O espírito das maceiras.
Pel Memoria é un poemario escrito sobre jazz e trompeta, en noites espidas, na que os pés se fregan e os xeonllos se encaixan. Onde os corpos famentos medran da brisa ao ciclón e da mar picada ao maremoto. A persoa amada sabe a mazá aceda e a torta de limón, sen esquecer que o amor comeza e remata sempre polo propio. Porque a memoria da pel concreta que si, que somos transcendentes.
____
Editorial: Medulia 02- 2026
Idioma: Galego
Páxinas: 90
POESÍA