CATÁLOGO DE CANTAR DE CEGO GALEGO. VOLUME 1: VOANDEIRAS.
- A figura do cego cantor. O libro analiza o papel social, estético e simbólico destes «xograres modernos». Acompañados de instrumentos como o violín, a zanfona ou o acordeón, levaban a música e o relato oral polos camiños da Galicia rural.
- Pregos de cordel e «voandeiras». Afonda na tradición das follas soltas ou pregos impresos que os cantores vendían entre o público tras declamar relatos tráxicos, sucesos ou coplas satíricas.
- Catalogación e memoria. Este primeiro volume reúne ensaios descritivos sobre as cegas e cegos cantores, as súas músicas e cantadelas, propoñendo ademais unha clasificación rigorosa dos xéneros rexistrados na tradición oral galega.
- Traxectoria na cultura galega. Baldomero Iglesias Dobarrio, coñecido popularmente como Mero (Vilalba, 1951), é mestre, músico, poeta e un dos maiores investigadores do patrimonio oral galego.
- Referente musical. Foi membro fundador de grupos históricos da música folk e de intervención social en Galicia como Fuxan os Ventos e A Quenlla, dedicando décadas á recollida de campo de cantares e tradicións populares.
O cego errante percorreu camiños, feiras e romaxes levando un canto itinerante que facía vibrar auditorios improvisados. O eco do seu paso quedaba gravado en queixumes de violín, laios de zanfona e suspiros de acordeón. Figura arquetípica, evocada polo tempo cunha visión amábel e poética, representaba un modelo humano moi propio, convertido en referente estético e simbólico. Eran, en esencia, xograres modernos: persoas que vivían da música, malia estar sometidas a unha vida dura. Lograban converterse no centro expectante das feiras, declamando con voz quebrada relatos tráxicos e, logo, ofrecendo os papeis impresos que prolongaban esas historias arredor da lareira. O humor, a ironía e as picardías acompañaban romances, cantigas e relatos de crimes, nun oficio condicionado pola falta de vista pero asumido con orgullo, nunca como mendicidade, senón como traballo digno.
A súa presenza contribuíu a manter viva a tradición oral, ese fío que nos conecta cos devanceiros e que atravesa xeracións como unha herdanza común. Hoxe esa transmisión vese ameazada pola irrupción de novos hábitos que alteran a convivencia. Por iso cómpre recoller, catalogar e difundir o patrimonio inmaterial que nos identifica. A voz que lembra os cegos cantores preséntase como custodia da memoria, erguida para preservar
a identidade e construír anacos de eternidade.
Este primeiro volume do catálogo recolle ensaios e descrición sobre a figura das cegas e cegos cantores e unha proposta de catalogación dos xéneros rexistrados.
____
Editorial: COMPANHA EDITORA 10-2025
Idioma: Galego
Páxinas: 290
CANTAREIRAS
HISTORIA DA MÚSICA
MÚSICA TRADICIONAL