OS MORTOS QUE AMEI

• Antón: O seu consogro, un taxista xubilado con principios de demencia.
• A pantasma de Vita: A defunta muller de Antón, que o acompaña a todas partes de xeito invisible para os demais.
• Elvis: O fiel can de Celeste. 

• Estampas de vida e morte: O contido divídese en escenas que retratan os recordos, a vellez e o pasamento dos devanceiros dende unha óptica tenra. 
• Humor e nostalxia: Malia tratar a perda e a morte, o relato está construído cun ton de comedia disparatada, onde o humor serve de balsa para a morriña. 
• Un amor imposible: A viaxe agocha de fondo o fío condutor dunha vella e nostálxica historia de amor.
• Xogo entre realidade e ficción: A autora avisa ao inicio do libro que «todo o que coincide coa realidade é inventado», xogando de xeito literario coas memorias reais dos seus propios avós.

Celeste decidiu fuxir con 83 anos, un día de abril, o mes en que abren as rosas das cerdeiras. Atopou a maleta onde levaría as súas pertenzas entre mantas e mantóns de estopa, la e angora; blusas de seda en tons pasteis e colo con brocado; bolsos de coiro de res criada coa mesta herba eterna da Pampa; broches dourados con forma de coleópteros máxicos...
O can Elvis e o seu consogro, Antón, taxista xubilado ao que sempre acompaña o fantasma da Vita, a súa muller, serán as únicas compañías na súa longa odisea cara ao Sur. Este é o relato da súa viaxe.
En Os mortos que amei, Iria Collazo escribe unha road trip disparatada a través de estampas da vida e da morte dos seus avós, co humor e a tenrura como protagonistas, que contan con nostalxia unha historia de amor imposible, onde todo o que coincide coa realidade é inventado.

• Estudos superiores: Licenciouse en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo, obtendo o Premio Extraordinario Fin de Carreira polas súas excelentes cualificacións. 
• Profesión: Tras aprobar as oposicións de Ensino Secundario, exerce como profesora de Lingua e Literatura Galegas. Imparte clases no instituto IES As Barxas de Moaña, localidade do Morrazo onde reside dende os sete anos de idade. 

• Coma unha áncora (2015): A súa primeira novela publicada, editada por Editorial Galaxia.
• A soidade das medusas (2016): Un conxunto de relatos que acadou proxección internacional ao ser traducido a linguas como o francés e o portugués. 
• A casa do paralelo 54 (2019): Obra dirixida principalmente ao público xuvenil e infantil.
• De casa queimada (2020): O seu debut no eido da poesía, co que conseguiu o prestixioso segundo premio do certame Torre da Caldaloba. 
• Os mortos que amei (2024): Unha emotiva novela de corte humorístico e nostálxico baseada nas vivencias e recordos dos seus propios avós. 

• Proxección internacional: No ano 2021 foi galardoada coa I Bolsa de Intercambio Xacobeo Galicia-Xeorxia. Grazas a este proxecto realizou unha residencia literaria dun mes na Writer's House de Tbilisi. 
• Gran recoñecemento na novela: En abril de 2026 alzouse co prestixioso Premio de Novela Manuel García Barros pola súa obra A espera. Dúas historias de amor, unha intensa peza sobre os sentimentos encontrados e as relacións interpersoais.